Nieuwsbrief 17-04-2011 verslag van vrijwilligster Marjanne

17-04-2011

Tijdens mijn rondreis van FOX Vakanties door Nepal, met reisleidster Angelique van Hoof, in november 2010 heb ik dokter Raj ontmoet. Ik was erg onder de indruk van zijn kliniek en de goede zorg die hij leverde en dus besloot ik na 3 maanden terug te keren naar Sauraha.

Bij aankomst in Sauraha, het dorp in de jungle waar ik mijn tijd heb doorgebracht, werd ik hartelijk ontvangen door de manager van mijn hotel, enkele mensen die van mijn komst wisten en mij nog kenden van 3 maanden geleden, en door Floor. Floor is een Nederlandse meid van 23 jaar, psychologe en zij werkte al 3,5 week als vrijwilligster voor Stichting Project Nepal in Bachauli (dorp in de buurt van Sauraha). Ik voelde me gelijk welkom en kreeg al meteen mijn Nepalese naam "Junkiri" wat vuurvlieg betekent. Daarna ben ik naar dokter Raj gelopen die enorm blij was om mij weer te zien. Hij kon het niet geloven dat ik er was en wilde me gelijk van alles laten zien.     

De dokterspost waar hij samen met zijn vrouw Bimla werkt, bestaat uit 2 bedden waarop patiënten kunnen liggen, een muur vol met medicijndoosjes, een andere muur vol met verbandmiddelen, flesjes, doosjes en heel veel andere spullen, en een houten bankje waar 4 mensen op kunnen zitten. Oftewel, een kleine ruimte waar je elkaar voortdurend in de weg loopt. Daar had overigens alleen ik last van, zij vonden het maar al te fijn dat ik er was.  

De eerste week was best even wennen. 's Morgens om half 8 meldde ik mij standaard bij Raj en zagen we tot 10 uur veel patiënten. Van kinderen met koorts, mensen met grote verwondingen (als gevolg van een aanval van een neushoorn) tot slachtoffers van ongelukken in de jungle. Erg interessant en Raj weet ontzettend veel. Bij iedereen werd de temperatuur en bloeddruk gemeten, neus- en keelholtes bekeken en een goede anamnese afgenomen. Deze handelingen mocht ik al vrij snel doen al vond ik het lastig dat ik niet zelf met de mensen kon communiceren. Raj was altijd mijn tolk.    

Om half 11 was het tijd voor de lunch, de hoofdmaaltijd van de dag, die bestond uit een bord rijst met linzensaus en soms wat groenten. Jullie begrijpen dat ik hier best even aan moest wennen. Erg lief dat ik elke dag mocht aanschuiven en er voor mij altijd genoeg eten was, maar om half 11 's morgens aan de rijst... da's best vroeg. Maar ook dit went, zeker als je tot 18 uur 's middags niets meer te eten krijgt! In Nepal zijn ze gewend om 2x per dag te eten, ik dus ook. Verder werd het afslaan van deze maaltijd niet gewaardeerd. En je bord leegeten hoort daar ook bij, je gooit toch geen eten weg?!? Raj en ik hebben hier goede gesprekken over gehad, zeker omdat ik in het begin erg duidelijk was in wat ik wel en niet wilde. Raj vertelde mij over de Nepalese cultuur en de gewoonten die daarbij horen. Ik vertelde hem over de Nederlandse cultuur die dus totaal anders is. Voor beiden was dit gesprek interessant; wel kon ik mij gaan aanpassen aangezien ik in Nepal was. Dat heb ik dan ook gedaan en dat ging prima.     

Na een week was ik al behoorlijk ingeburgerd. Ik ontmoette elke dag weer nieuwe mensen en werd steeds weer uitgenodigd voor een kopje Nepalese thee (gemberthee met veeeeel suiker) of voor een hapje rijst. Zo ontzettend gastvrij en lief als deze mensen zijn, ze willen zelfs hun laatste rijstkorrel nog met je delen.

Ik ontmoette ook de broer van Raj, Dipendre, die de manager is van een Health Centre even verderop. Hij houdt zich bezig met het organiseren van voorlichtingsprogramma's over handen wassen en tanden poetsen voor kinderen, vrouwenvoorlichting over zwangerschap en borstvoeding en hij regelt alles rondom het dentalcamp. Dit dentalcamp bevat een groep van 12 Nederlandse tandartsen en assistenten van de stichting NOHS die op vrijwillige basis de lokale bevolking gratis helpt met de controle en het schoonmaken van het gebit en het trekken van tanden en kiezen. Dit camp vindt 2 keer per jaar plaats, steeds op verschillende locaties. Deze keer hebben we 2 dagen in de bergen, 2 dagen in een school, 2 dagen in de gevangenis en 2 dagen op een andere school gewerkt. Ik deed samen met Dipendre de voorbereidingen voor dit camp en heb verschillende vergaderingen bijgewoond, bezoekjes afgelegd op de locaties waarvan de gevangenis en de plaats ver in de bergen erg indrukwekkend waren. Ook ben ik met hem op zoek gegaan naar geschikte tandenborstels en tandpasta met fluoride, om uit te delen aan de mensen. Dat is nog best lastig in Nepal, maar gelukkig hebben we er in totaal 5000 kunnen aanschaffen.

Tevens heb ik mij bezig gehouden met het geven van voorlichting op basisscholen over gezonde voeding. Ik had een quiz gemaakt met verschillende kaartjes met afbeeldingen van groente, fruit, snoep en drinken. Aan de kinderen de taak om te vertellen wat gezond en ongezond is en waarom. Erg leuk om spelenderwijs met deze kinderen om te gaan.      

De vrouwen in de dorpen rondom Sauraha krijgen sinds kort ook scholing. Van rekenen, sociale vaardigheden tot aardrijkskunde en Engels! Voor deze vrouwen heb ik een Engels examen gemaakt en afgenomen. Stik zenuwachtig waren de 25 prachtig geklede dames. De meeste vragen werden goed beantwoord en er werd enorm veel gelachen. Dit deed mij heel erg goed. Uiteindelijk heb ik aan iedereen een schrift en een pen overhandigd, zodat ze ook kunnen leren schrijven! Met dank aan de donateurs!    

Na 2 weken voelde ik me echt thuis in dit bijzondere land. Ik had steeds meer persoonlijke gesprekken met mensen, begreep steeds meer van de Nepalese cultuur en zag hoe mensen hard moesten werken om te overleven.  

In mijn koffer had ik 7 kilo kinderkleding meegenomen, gekregen van vriendin Suzanne. De helft heb ik gegeven aan een arm ziekenhuisje in Bharatpur, de andere helft heb ik meegenomen tijdens het dental camp in de bergen en daar verschillende kinderen nieuwe kleding aangedaan.  

Vanuit Nederland had ik 4 pakketten met verbandmiddelen naar Raj opgestuurd die ik samen met hem heb opgehaald. Monique had er stickervellen, gummetjes, puntenslijpers, etuitjes enz. Bij gestopt die ik heb uitgedeeld op een school. De stickers kwamen vooral goed van pas op het dentalcamp. Na elke behandeling versierde ik weer een klein kinderhandje met een prachtige sticker.  

Voor Kangresh, de 17-jarige jongen met de neurologische afwijking Destonia Muscle Deformans, had ik een knuffelkonijn meegenomen waar hij zichtbaar blij mee was. Hij woont in een klein hutje gemaakt van stro en olifantenpoep, samen met zijn ouders. Het gaat redelijk met hem, de medicijnen die hij krijgt (betaald door Stichting Project Nepal) houden zijn situatie stabiel. Ik heb voor het gezin een zak rijst en vers fruit gekocht. Kangresh is gek op fruit en was echt aan het smullen!  

De 400 ballonnen die ik had meegenomen maakten ook heel wat kindertjes blij. Na elke behandeling, in de kliniek bij Raj of op het dentalcamp maakte ik de kindertjes weer vrolijk. Zoiets kleins... zo'n blijdschap!

Tot slot heb ik nog 20 tweepersoons matrassen laten maken met daarbij 20 hoeslakens ter bescherming van de matrassen, en nog 20 klamboes. Het regenseizoen komt er weer aan en dus ook de Denga mug die voor vervelende ziekten kan zorgen.

Met een jeep zijn Raj, Floor en ik op pad gegaan. We hadden in de loop der tijd verschillende namen van allerarmste mensen genoteerd en hebben bij hen een matras, hoeslaken en klamboe afgeleverd. De reacties waren hartverwarmend en nadat ik hun leefruimte had gezien, wist ik zeker dat ik hier goed aan had gedaan. Hoe kan je nu slapen op de grond?!? Ik voelde me als een held en vond het geweldig om zoveel mensen echt blij te maken. En dit alles dankzij de giften van zoveel lieve mensen in Nederland! Heel erg bedankt!     

Op vrijdag 25 maart moest ik afscheid nemen. Dat viel erg zwaar. De bus bracht mij in 8 uur terug naar Kathmandu waar ik gelukkig zonder ongelukken veilig aankwam. De dag daarna vertrok ik weer naar Nederland. Het Nepal-avontuur was nu echt voorbij.

Lieve groet,

Marjanne