Nieuwsbrief 14-02-2011

14-02-2011

Namasté allemaal,

Na een 3-weeks jungle-avontuur in Nepal ben ik weer veilig terug in het koude Nederland. Ik heb alle projecten bezocht in Chitwan, onze doelen voor de toekomst besproken met het Nepalese team, hulp kunnen bieden op straat aan diverse straatkinderen en mijn pleegkinderen meerdere keren bezocht. Tijdens mijn verblijf in Chitwan werd ik bijgestaan door een vriend die tevens fotograaf is een foto-reportage heeft gemaakt van alle projecten. Ik kon me 100% richten op mijn projecten want ik had géén reizen te begeleiden voor FOX VAKANTIES.

Onderstaand een uitgebreid verslag.
 
Ik wil iedereen bedanken die Project Nepal steunt. Uw hulp blijft heel hard nodig.
BLIJF STEUNEN.
 
Met vriendelijke groeten,
Angelique van Hoof

_______________________________________________________________________________________
 
HULP IN CHITWAN
Save the Greater One Horned Rhino Project en Project Nepal zijn zéér actief in het Chitwan District in het zuiden van Nepal.
Na diverse dagen in Kathmandu doorgebracht te hebben om zaken te regelen en t-shirts te laten borduren voor het Rhino Project ben ik samen met Anima, mijn pleegdochter, en een goede vriend/fotograaf afgereisd naar Chitwan. Anima was nog nooit in het zuiden van Nepal geweest en wilde graag mee op avontuur.
 
 
Anima heeft een jungle-safari gemaakt op de rug van een olifant, we hebben een kanotocht gemaakt en zijn naar het EBC geweest. Dit is een uniek olifanten-fokprogramma in Sauraha. Ze worden gefokt om te voorkomen dat de olifant uitsterft in dit gebied. Ook worden ze uitgezet in Bardia National Park. Zelfs het leger maakt dankbaar gebruik van de olifanten. In Chitwan National Park zijn ongeveer 1.000 militairen gestationeerd om te voorkomen dat er gestroopt wordt op de bijna uitgestorven neushoorn en de Bengaalse tijger. Boven op de rug van een olifant kun je veilig door de dichtbegroeide wildernis. Na twee dagen in de bush miste Anima haar zusjes en ze wilde terug naar Kathmandu… maar dan wel met het vliegtuig. Dat leek haar geweldig!
 
Samen met mijn goede vriend ben ik aan het werk gegaan. Daar kwamen we tenslotte voor. We hebben ongelooflijk veel werk verzet en ontelbare mensen en kinderen bezocht. De gebeurtenissen volgden elkaar in een razendsnel tempo op en het is onbeschrijflijk wat ik in deze dagen gezien en meegemaakt heb. Ik zal niet letterlijk de dagen gaan beschrijven maar zal de situaties en projecten die we gezien hebben beschrijven.
 
Ik ben op plekken in de jungle geweest waar nog nooit blanken geweest zijn. Ik heb kinderen gezien die onder zo'n erbarmelijke omstandigheden moeten leven dat ik nu met eigen ogen gezien heb dat ons project echt goed werk doet. Op dit moment zit ik aan de kant van de Rapti rivier mijn verhaal te schrijven. De zon schijnt, de kids spelen hier bij de rivier en ik denk terug aan een onvergetelijke en onbeschrijfelijk fijne periode.
 
Tijdens mijn jungle avontuur heb ik één moment gehad dat ik zo emotioneel werd van de omhelzing die ik kreeg van een omaatje van 75 jaar dat ik alleen hiervoor al dit werk levenslang zou willen doorzetten.
 
Ik zal één voor één de projecten beschrijven die we de afgelopen tijd verwezenlijkt hebben. Het gebied waar we sinds enkele jaren werkzaam zijn is niet toeristisch maar zeer afgelegen en nauwelijks toegankelijk voor verkeer.
 
MEGHAULI - een gebied 40 kilometer ten westen van Sauraha
In dit gebied zijn geen snelwegen, maar alleen zandpaden met grind en stenen en vooral héél véél stof.
Voor ons is 40 kilometer een kleine afstand, maar in dit gebied moet je er een dag voor uittrekken en in goede gezondheid verkeren. Na uren in een jeep over onverharde wegen vol met kuilen nog van de afgelopen moesson en de grote keien omzeilend, zitten je nieren echt tussen je oren! Maar wel de moeite waard.
 
Sauraha is hét toeristisch gebied in Chitwan National Park. De hotels schieten als paddestoelen uit de grond en busladingen Chinezen komen tegenwoordig hier. Hier werken ook de meeste hulpverleners. Eenvoudig voor diegenen die Chitwan niet kennen en geweldig voor de slimme Nepalezen die de toeristen uitbuiten!
 
In Meghauli is weinig hulp omdat het te ver is om in één dag te bereiken en daarom hebben Project Nepal en Save the Greater One Horned Rhino Project besloten juist hier hulp te bieden! Dit is ook het gebied waar Prem Bahadur Tamang coördinator is. Hier hebben we een bezoek gebracht aan veel mensen en honderden foto's gemaakt.
 
TORIKEL VILLAGE - hier is een overheidsschool met 300 kinderen
Dertien van deze kinderen zijn doof. Ze overnachten op school omdat de ouders te arm zijn om hen te kunnen verzorgen. Hier heeft Project Nepal in de slaapzaal van de kinderen gaas voor de ramen geplaatst omdat er veel muggen zijn in de zomer.

Ook hebben we hier speelgoed, ballonnen en mutsen gebracht - de dove kids waren zó enthousiast. Verschillende van hen hadden nog nooit een blanke gezien en mijn vriend de fotograaf is 1.90m lang en erg blond, dus wilden ze voelen of hij wel echt was. We hebben het hoofd van de school beloofd dat we de dove kinderen blijven steunen.
 
HUISJE VOOR GROOTOUDERS
 

Net buiten Meghauli in het westen van Chitwan wonen twee oude mensen die hun dochter op 29 mei 2008 verloren hebben bij een aanval van een wilde olifant. Op die bewuste dag werkte ze in het veld... een wilde olifant kwam op hun erf en vermoordde haar en haar ongeboren kind. Ze was toen 8 maanden zwanger. Ook hun huisje werd verwoest door de wilde olifant.
 
Omdat de man van deze vrouw gehandicapt is moest er een oplossing gevonden worden voor de twee kinderen, Sushmitta en haar broertje…. We hebben ze in het weeshuis van Sauraha geplaatst. Diversen onder jullie hebben geld gegeven - deze kinderen zullen gedurende 4 jaar geholpen worden.
 
De ouders van deze vrouw bleven totaal getraumatiseerd achter, zonder huis, zonder dochter en uiteindelijk ook zonder kleinkinderen. Opa en oma zijn rond de 75 en hadden in één klap niets meer. Project Nepal heeft hier een huis voor hen gebouwd van goede materialen (betonnen pilaren, golfplaten dak en muren van olifantengras besmeerd met klei). Dit huis was al enige tijd klaar maar nu kon ik het met eigen ogen zien. Het huis staat op de naam van de kinderen. De twee kinderen komen regelmatig terug naar het dorp om het contact met hun grootouders niet te verliezen.
 
Toen de grootouders me zagen vlogen ze op me af… Ze huilden en vertelden me het hele verhaal van de olifantenaanval waar zij getuigen van waren! Dit was zó aangrijpend… ik moest echt slikken om niet mee te huilen.
 
Na deze emotionele ontmoeting hebben we dal bhat gegeten in het dorp bij Prem. Prem had zelf gekookt en we aten buiten tussen de kippen en een slapende hond. Zijn hutje is ook van leem en klei. Hij is niet rijk en werkt sinds twee jaar als vrijwilliger voor Project Nepal en is er erg trots op dat hij een steentje bij kan dragen.
 
SITARAM CHOWCK - een kleine nederzetting vlakbij Bharatpur waar landlozen wonen in lemen hutten. Ze zijn in dienst van boeren en bezitten niks, alleen de kleding die ze dragen. Dus een bezoekje met veel ballonnen en speelgoed was zeer welkom. Project Nepal geeft hier medische hulp wanneer dit nodig is. Dit is het gebied dat Kamal Adikhari coördineert!
 
HUISJE SINGHA RAM
Singha Ram was aan het werk op het veld toen hij onlangs werd gegrepen door een tijger. Hij is direct overleden en liet een vrouw en twee kinderen achter. Wanneer een man wegvalt in Nepal blijft de vrouw achter in armoede. Ze mag nooit meer hertrouwen en moet haar gezin onderhouden. En dat is vaak het probleem; ze heeft immers nog nooit buitenshuis gewerkt.
 
Project Nepal heeft voor deze weduwe en haar twee kinderen een huis gebouwd van olifantengras, leem, klei en een golfplaten dak. Kosten: 280 euro. De kinderen gaan naar school, waarvoor Project Nepal het schoolgeld betaalt.
 
De vrouw was erg schuw en contact met haar was niet mogelijk, maar ze vertelde dat ze heel gelukkig was met onze hulp. We mochten wel foto's maken en filmen op haar erfje.
 
SCHOOLTJE MET 26 KINDEREN IN MEGHAULI
Dit overheidsschooltje is 11 jaar geleden gebouwd van olifantengras en klei. Sinds de bouw wordt de school niet meer onderhouden. Er zitten gaten in de muren, het tocht, de kinderen zitten op de grond en er is totaal geen schoolmateriaal. Er is één heel enthousiaste lerares, maar ze krijgt al 2 jaar géén loon van de overheid!
 
We hebben direct 26 kussentjes beloofd waarop de kinderen kunnen zitten; het is te koud om in de winter op de kleigrond te zitten. Ook zal ik volgende maand in Bhaktapur schoolmaterialen en schoolposters kopen voor deze school.
 
NEUSHOORNAANVAL
In Meghauli hebben we een man bezocht die enkele maanden geleden door een neushoorn aangevallen is terwijl hij gras aan het snijden was voor zijn geiten. Hij heeft de aanval ternauwernood overleefd en is geopereerd in Bharatpur hospital. Project Nepal heeft de operatie betaald en hij krijgt nu medicijnen die Prem elke maand brengt. Toen hij hoorde dat ik van Project Nepal was trok hij zijn hemd uit en liet zijn wonden zien. Hij overdonderde me... wat ik zag was een ingedeukte ribbenkast met littekens. Maar hij vond het niet erg, want hij had het overleefd en kon nu zijn gezin met 5 kinderen onderhouden.
 
FIETSEN
In Meghauli zijn 48 studenten in de leeftijd van 12 t/m 17 jaar die voordrachten geven in de vele dorpen rond Meghauli. De voorlichting gaat over illegale stroperij, het behoud van de natuur en scholing voor iedereen. Ze doen dit al drie jaar, en in dit gebied is het stropen minder geworden. Omdat de jongens vaak grote afstanden moeten lopen om de dorpen te bereiken hebben we voor elk van de hoofdrolspelers een fiets gekocht. Tijdens een ceremonie hebben we deze overhandigd.
 
Ook hebben we hier 10 t-shirts gegeven met een borduurwerk op de rugzijde, bestaande uit een mooie neushoorn en de tekst "save the greater one horned rhino project" met daaronder www.angelnepal.nl. Op de voorkant staan een vlag van Nepal en de Everest. De jongens waren dolenthousiast en straalden! We hebben beloofd dat er meer fietsen komen in de toekomst omdat dit programma heel goed loopt en aan de lokale bevolking veel goede maar vooral nuttige informatie geeft. Maar eerst moeten ze bewijzen dat ze de fiets schoonhouden en onderhouden.

Wanneer de eerste vijf fietsen goed onderhouden worden, krijgen de volgende vijf een fiets! Dev Raj gaat de fietsen één keer per maand controleren.
 
TOILETTEN, WATERPOMP EN NAAIMACHINES
Een maand geleden waren in Bachhauli VDC 5 (Dorangi) een waterpomp en toiletten beloofd. Die waren nu klaar en de inhuldigingsceremonie is vorige week geweest. Dokter Raj, Fule, Anima, mijn vriend de fotograaf en ik werden met héél véél bloemetjes onthaald en we moesten plaatsnemen voor een speech.
 
De toiletten zijn voor de 100 vrouwen in het dorp. Zij moesten voorheen hun behoefte doen bij de rivier of in het veld. Dat hoeft nu niet meer dankzij de schitterende nieuwe toiletten. Op één van de deuren staat de naam van ons project.
 
Terwijl we kletsten en thee dronken met alle vrouwen van het dorp vertelde Fule dat deze vrouwen heel erg gebaat zouden zijn met werk. Ze zouden dan iets bij kunnen verdienen en onafhankelijker worden. Met naaimachines zouden ze thuis kunnen werken en alle vrouwen zouden er gebruik van kunnen maken. Die middag zijn we met dokter Raj naar Narayanghat gegaan en hebben daar 3 machines gekocht; twee ervan zijn betaald door Project Nepal en eentje is geschonken door mijn vriend, de fotograaf.
 
MUURSCHILDERINGEN
In de omgeving van het dorpje Ganganagar zijn ongeveer 20 muurschilderingen aangebracht. Dit is in 7 dagen verwezenlijkt door de leraar en coördinator in het Ganganagar gebied: Dev Raj Poudel. Deze man is zo ongelooflijk enthousiast. We zijn met de jeep rondgereden en hebben bijna alle muurschilderingen bekeken. Dev had een kaart gemaakt met alle plekken waar hij geschilderd had. Hij was slim te werk gegaan en heeft alle muurschilderingen op A-locaties: bij de melkfabriek, de bushalte, de rijstopslag in het dorp, het dorpshuis, op kruispunten en op huizen die duidelijk zichtbaar waren.
 
De muurschilderingen zijn in het Nepalees en vertellen de mensen over het behoud van de neushoorn en de natuur. Er een mobiel nummer bij dat je kunt bellen wanneer je verdachte mensen ziet in het dorp. Dit zouden stropers kunnen zijn en die moeten aangegeven worden. Dev Raj Poudel heeft dit zelf bedacht en ik denk dat we hetzelfde ook in andere gebieden kunnen doen.
Kosten: 4 potten verf en wat vrije tijd.
 
BABYKLEDING
Tijdens mijn indrukwekkende programma in Chitwan ben ik samen met dokter Raj en Kamal naar het Bharatpur Hospital geweest om 80 kilo babykleding af te geven. We hadden een grote jeep nodig om alles te vervoeren. Daar aangekomen werden we ontvangen door Giridhari Chaudari, de directeur van het ziekenhuis. Ik dacht eerst dat het een landloper was die bij de poort stond maar het was de directeur zelf. Een geweldige man, enthousiast en intelligent. Iemand die om mensen geeft en zich tussen hen begeeft i.p.v. erboven staat. Hij gaf me een rondleiding door het ziekenhuis en enkele zusters hebben de babykleding in ontvangst genomen om uit te delen aan de allerarmste moeders. Er waren 8 pakketten bij uit Nederland en mijn vriend de fotograaf en ik hadden in totaal ook nog 45 kilo bij ons.
 
Er zijn die dag 25 vrouwen bevallen van een kind. Ook mochten we de afdeling zien waar de vrouwen lagen die nog moesten bevallen. Dit vonden we een beetje eng, dus zijn we snel naar de kinderafdeling gegaan.
 
In het ziekenhuis is ook een wachtruimte voor de onaanraakbaren. Ze kunnen gratis hulp krijgen maar mogen niet in het ziekenhuis wachten. Er is een wachtruimte waar lompen op de grond liggen en daar mogen ze liggen. Dit is nog erger dan wat je soms in films ziet. Giridhari vroeg me of we hier wat stretchers kunnen plaatsen. Dit overheidsziekenhuis krijgt nauwelijks hulp en moet het hebben van hulp uit het buitenland!

Giridhari vertelde me ook over een ander probleem in het ziekenhuis. Er zijn 30 kinderen die hier wekelijks komen met de ziekte Thalasemya. Dit schijnt een ongeneeslijke bloedziekte te zijn. Elke week moeten de kids nieuw bloed hebben anders sterven ze. Hiervoor is jaarlijks 11.000 euro nodig. Dit geld hebben ze niet en hij vroeg mij om hulp. Ik heb hem uitgelegd dat Project Nepal maar een kleine organisatie is en ik niet weet hoe ik zou kunnen helpen.
MISSCHIEN WEET IEMAND VAN JULLIE HOE WE DEZE KIDS ZOUDEN KUNNEN HELPEN???
 
KANGRESH - een verhaal apart...
Deze jongen is mijn oogappel geworden. Ik ken hem sinds één jaar en hij gaat vooruit. Na alle onderzoeken, medicijnen en hulp is hij nu redelijk stabiel. Hij zal nooit genezen vanwege zijn zeldzame neurologische afwijking Dystonia Muscle Deformans, maar ik wil hem een zo aangenaam mogelijk leven laten leiden. Hij is van een hele arme familie en zijn ouders kunnen net het hoofd boven water houden. Ze hebben geen land en het huis waarin ze wonen is van een familielid dat hen eruit wil zetten.
 
Tijdens mijn verblijf in Chitwan ben ik verschillende keren bij hem op bezoek geweest. Hij is ongelooflijk slim. Tijdens het eerste bezoek vertelde hij dat hij wel zou willen zingen, maar dat kon hij niet zo goed. "Muziek vind ik zo mooi, didi"! Tja, dit is natuurlijk een andere vorm van iets vragen. De manier waarop Kangresh het doet is geweldig; hij vraagt nooit direct, maar hij doet iets met een grapje of een slimme omweg! Dus we hebben een radio voor hem gekocht en die staat de hele dag aan. Hij danste zelfs. Weliswaar niet helemaal vlekkeloos maar hij was zó blij met de radio. "Didi, kom, we gaan dansen", lachte hij dan.
 
Een ander leuk grapje van Kangresh: Hij had een waterflesje bij zijn bed/bank staan dat heel vies was dus ik had een schoon/nieuw flesje meegenomen en hem verteld dat het beter was om het oude weg te gooien en een nieuwe te gebruiken. Hup, hij pakt het oude en slingert dat zo in het veld, wel 4 meter ver. Hij lag in een deuk, en kronkelde over de bed/bank van het lachen. Zijn moeder, die altijd heel verlegen is, sloeg haar handen voor haar mond en lachte mee. Ondanks zijn vreselijk misvormingen en eentonige leven zit Kangresh zó vol humor. Geweldig gewoon!
 
Hij had sinds een paar dagen een longinfectie vanwege het koude weer maar met een antibioticum en een hoestdrank ging het na een paar dagen wat beter. Ik fietste elke dag even naar hem toe en van verre zag hij me al en begon hij te zwaaien. Hij vraagt ook regelmatig naar de andere vrijwilligers: Sima, Hella, Mathilde en Femke didi. Hij kent alle namen. En telkens vraagt hij wanneer iedereen weer komt. Anima is ook bij hem op bezoek geweest en was zéér onder de indruk. Er zijn bijzonder mooie foto's van hem gemaakt.
 
Net voor mijn vertrek naar Kathmandu ben ik nog bij Kangresh geweest en heb hem oefeningen gegeven. Ik merkte dat hij niet verkrampte wanneer hij de radio hard en zacht zette. Samen met een student medicijnen uit Londen hebben we Kangresh geobserveerd en mijn bevindingen bleken inderdaad correct te zijn. De student adviseerde om Kangresh oefeningen te laten doen. De dagen voor mijn vertrek heb ik die elke dag met hem gedaan. Ik heb hem uitgelegd dat hij per dag 10 minuten moet oefenen met de kleine stressballetjes van didi Hella en Mariska. Kangresh en ik hebben samen geoefend en hij kon zelfs na enkele minuten een bal opvangen die ik naar hem gooide. Hij vond het bijzonder leuk en genoot van de aandacht.
 
In de tijd dat ik in Chitwan was ben ik bijna elke dag bij hem geweest en het contact is zo goed dat hij zich heel vrij begint te bewegen. Hij vroeg aan zijn moeder of ze de stressballetjes wilde geven... dat ging niet snel genoeg en hij liep zelf naar de hut. Weliswaar zwaar verkrampt, maar hij kwam van zijn bed/bank en ging de balletjes zelf halen. Ook begon hij met de ballen te gooien en haalde ze zelf uit de tuin.
 
Ik heb afscheid van hem genomen en beloofd dat ik over 5 weken weer op visite kom. Verivetaula, mero saathi, Paachh hapta ma aunchhu.
 
GRATIS EDUCATIE KINDEREN
Sinds ongeveer een jaar bieden we diverse kinderen de mogelijkheid om naar school te gaan. De voorwaarde is dat ze uit arme landloze gezinnen komen, of maar één ouder hebben. Voor 60 euro per jaar kan in dit gebied een kind naar school. 60 Euro voor lesmateriaal, een uniform, een stropdas, elke dag één maaltijd en een paar schoenen.
 
We hebben 4 overheidsscholen bezocht en de kinderen ontmoet. Daags voordat ik naar Kathmandu vertrok heb ik met Nakul diverse dorpen bezocht waar kinderen op school geplaatst zijn, in de buurt bij Sauraha, Jankauli. Wat me opviel is dat er héél veel overheidsscholen zijn hier. Op plaatsen waar je dat nooit zou verwachten en waar gelukkig geen toeristen komen. Op één school was net voordat we aankwamen een vreselijk ongeluk gebeurd. Er was een jongetje van 4 verdronken in een sloot achter de school. Alle kinderen waren net vertrokken. De school werd voor vandaag gesloten want de crematie zou die middag plaatsvinden.
 
IN DE GEVANGENIS
In Bharatpur is een gevangenis waar straffen uitgezeten worden van 1 dag tot 15 jaar. Er is een vrouwen- en een mannenvleugel. Dokter Raj en ik zijn even naar de gevangenis gegaan omdat hier in maart een "Health Camp" gegeven wordt. De gevangenen krijgen dan gratis verzorging en wordt het gebit nagekeken. Dokter Raj gaat dit verzorgen samen met het Nederlandse team.
 
We hebben die middag gesproken met een inspecteur die criminelen opspoort… We mochten in de bezoekersruimte en konden de gevangenen zien. Er is een doorlopend bezoekuur. Heel ouderwets met tralies. De gevangenen kunnen zo de bezoekers aanraken en er kan van alles doorgegeven worden, vertelde dokter Raj. Maar volgens de bewakers waren er nooit rellen. Helaas mochten we niet in het cellenblok; dokter Raj had het wel gevraagd. Er zitten twee maal zoveel gevangenen als toegestaan.
In deze gevangenis zit ook een neushoorn stroper… hij heeft 15 jaar gekregen!
 
DAL BHAT OP STRAAT (rijst met linzen)
Tijdens mijn dagen in Kathmandu heb ik de straatjongens meermalen dal bhat gegeven. De eerste keer had ik ze meegenomen naar een Nepalees restaurant maar nadat de eerste ploeg weg was en de tweede kwam met alle straathonden was de restauranthouder niet zo blij! Dus had ik een andere oplossing: dal bhat bestellen en buiten eten uit plastic zakken. Zo gezegd zo gedaan… Er zaten meer dan 15 lijmsnuivertjes dal bhat te eten op de stoeprand. De politie kwam er nog bij en dacht dat er rellen waren. Ik stelde de agent gerust en vroeg of hij mee wilde eten! Hij bedankte vriendelijk en gebaarde me weg te gaan… Mooi niet! De jongens hadden genoten en vroegen wanneer ik weer zou komen.
 
Voor mijn vertrek ben ik elke dag met de straatkinderen naar een dal bhat restaurant geweest en heb elke avond ongeveer 10 tot 15 jongens te eten gegeven. Wanneer je zo elke dag samen met de kinderen bent dan hoor je de achtergronden van deze kinderen. Anil is de baas van de groep. Hij is 16 jaar en verslaafd aan het lijmsnuiven. Hij komt uit de Terai en leeft al jaren op straat. Hij geeft het sein wanneer de kids mogen eten en bidt soms voordat ze gaan eten. Vertederend om te zien.
 
Maar als je ze op straat tegenkomt dan zijn ze zo high dat ze elk gebod negeren. Ze zijn dan totaal losgeslagen en praten met hen is niet mogelijk. Zo heb je Suchin, 21 jaar. Hij was ooit taxichauffeur en leeft op straat omdat zijn broers hem buiten gezet hebben. Er was onenigheid in de familie en hij kon niet tegen zijn broers op. Hij snuift niet en wil de anderen bewegen om ook te stoppen en voor dat geld een kamer te huren buiten Thamel. Er is hen een kamer beloofd wanneer ze clean zijn.
 
Tijdens mijn bezoek werd er op een avond plechtig beloofd dat ze niet meer zouden snuiven en de zakjes met lijm werden met een ritueel weggegooid. Iedereen was blij en ze zouden stoppen om een beter leven te gaan leiden. Maar de volgende ochtend, toen ik water kocht bij de supermarkt, lagen er drie jongens totaal versufd en met rode ogen op het trottoir. Ze konden nauwelijks opstaan en lagen als oude voddenbalen voor de supermarkt. Niemand kijkt naar ze om. Intern in een opvanghuis is voor deze jongens niet mogelijk omdat ze steeds ontsnappen om op straat te leven. Ze zijn zo verslaafd dat je nauwelijks een normaal gesprek met ze kunt voeren!
 
Enkele avonden kwam ook hun hond Pinky mee. Het is "hun" hond. Ze is zwart en een echte straathond, maar ze is drachtig en verwacht binnenkort puppy's, liet Anil me weten. Pinky at dus ook mee in het restaurant… met de poten op tafel. De jongens behandelen haar heel lief. Dus ze kunnen wel affectie tonen.
 
Ik heb ze ook al verschillende keren naar het VOC gestuurd. Dit is de organisatie die straatjongens opvangt en in november 2009 een internationale prijs heeft ontvangen van de EU. Een goede organisatie die wij éénmalig 4.000 euro gegeven hebben.
 
Het is zo jammer dat deze jongens niet geholpen willen worden en niet te helpen zijn. Veel jongens eindigen dood op straat. Overdosis, ondervoeding, moord... Ik weet dat ik ze niet kan helpen maar ben toch enkele dagen met hen opgetrokken. Ze kennen me natuurlijk al een tijdje en komen altijd naar me toe. Ik kan me rustig tussen hen bewegen en ze vertrouwen me. Ze vertellen me hun geheimen en alles wat ik kan doen is af en toe dal bhat brengen. Ik kan hun leed niet wegnemen maar alleen verzachten met een fatsoenlijke maaltijd. Ik wil de mensen bedanken die het mij mogelijk hebben gemaakt deze jongens een goede maaltijd te geven. Namens Anil (16), Sunil (21), Bijay (12), Bikash (18), Arjun (18), Bibak (16), Ramesh (13), Bishal (14), Saroy (13), Sujan (15), Ashis (14) en Anup (16): bedankt voor een week lang elke dag dal bhat!
 
ONS TEAM IN CHITWAN
Tijdens mijn verblijf in Chitwan ben ik bijgestaan door Tulsi, Kamal, dokter Raj, Fully, Dev Raj Poudel, Nakul, Prem Bahadur Tamang en veel enthousiaste dorpsbewoners. Het is ongelooflijk wat deze mensen, dit team, in korte tijd gerealiseerd hebben voor de allerarmsten onder de bevolking.
 
Ik heb vooral grote bewondering voor Tulsi. Deze zéér intelligente man heeft echt hart voor zijn medemens. Ik heb met hem gesproken en geopperd dat het misschien goed zou zijn om "ons team" maandelijks loon te geven. Tulsi vertelde me dit niet te doen. "Didi, daar worden ze lui van. Het is beter ze af en toe iets te geven wanneer ze het niet verwachten. En ze hebben nu allemaal een mobieltje en Prem heeft een fiets gekregen. Ze moeten het vrijwillig doen en anders niet!” Daar heeft hij eigenlijk gelijk in. Wat geweldig dat een Nepalees dit zelf zegt. We weten intussen wie we een beetje in de gaten moeten houden, moeten prikkelen en wie zelfstandig kan werken. Maar al met al hebben we een goed en betrouwbaar team.
 
Ook dokter Raj is goed bezig voor ons. Er is gisteren een jongetje van 12 jaar geopereerd aan zijn voet. Hij komt van een heel arme familie en zou levenslang kreupel blijven als hij niet geholpen zou worden. Raj vroeg me wat te doen. "Opereren" adviseerde ik hem. Het kind is pas 12 en heeft zijn hele leven nog voor zich. Hij is geopereerd door een orthopeed in het Bharatpur ziekenhuis. Tijdens mijn bezoek aan Bharatpur hebben de directeur, de orthopeed, Raj en ik de mogelijkheden besproken van dit jongetje en ik heb toestemming gegeven voor betaling van de operatie. Kosten 100 euro! Zo eenvoudig kunnen dingen hier zijn.
 
Dankzij dokter Raj en enkele goede vrienden van hem die als specialisten in Bharatpur werken kunnen we goedkoop kinderen helpen! Ook geeft Raj nog steeds medische hulp aan de allerarmste dorpelingen hier in de omgeving. Hij krijgt sinds lange tijd hulp vanuit Nederland. Enkele artsen in Nederland en België zenden hem bruikbare materialen.
 
De kinderen in het weeshuis van Sauraha worden ook nog steeds door Project Nepal geholpen. Van het geld dat dokter Raj in 2009 van ons kreeg kan hij nog steeds medische hulp verlenen. Dokter Raj vertelde me dat Project Nepal de enige organisatie is die hulp biedt aan dit weeshuisje. In het weeshuisje zijn interne geldproblemen, vanwege een organisatie die veel geld belooft en nog nooit één eurocent gegeven heeft. Project Nepal blijft Susmittha en haar broertje nog 2 jaar financieel steunen en alle kinderen medische hulp verlenen.
 
PLANNEN VOOR DE TOEKOMST
Voorlopig zullen we hulp blijven geven aan de allerarmste mensen in het Chitwan District. De hulp die we nu bieden is direct - er blijft nergens geld hangen. Dit zijn onze doelen voor het komende jaar:
- Bescherming éénhoornige neushoorn
- Voorlichting over illegale stroperij
- Voorlichting over behoud van de natuur
- Voorlichtingsprogramma's voor dorpelingen over familieplanning
- Educatie van de allerarmste kinderen in dit gebied
- Gratis verstrekken van babykleding voor Bharatpur hospital
- Bouwen van huizen
- Bouwen van waterputten en toiletten
- Gratis medische hulp na aanvallen door tijgers/neushoorns en olifanten
- Hulp voor weduwen
- Gratis educatie voor vrouwen
- Gratis medische verzorging Chepang Tribe
 
HULP CHEPANG TRIBE
Dokter Raj, Tulsi en Radha hebben me gevraagd om over enkele maanden een vrachtwagen met kleding naar de Chepang Tribe te zenden in de heuvels buiten Chitwan! Deze etnische groepering is de allerarmste van Nepal en de kleinste overgebleven stam die nog totaal geïsoleerd leeft. Dus ik wil een hulpactie op touw zetten om binnen enkele maanden 300 kilo kinderkleding en kleine maten dames- en herenkleding in te zamelen.
 
Het dorp van deze mensen ligt hier 50 kilometer vandaan en dan is het nog 5 uur lopen door de onbegaanbare heuvels. We willen een vrachtwagen huren en moeten dan zelf alles gaan dragen naar de stam. Daarom moet dit een éénmalige actie zijn. Het kost twee dagen om deze actie te realiseren en de kleding te brengen, volgens Tulsi.
Wie heeft er kinderkleding of kleine maatjes dames- en herenkleding?
HELP ONS… KLEDING VOOR CHEPANGS:
KRISHNA MAYA MAGAR/ TULAK BAHADUR
BACHHAULI VILLAGE DEV.
Dit is ook tevens het adres voor het opsturen van de babykleding. Vermeld dan “babykleding hospital”.
 
DANKWOORD
Graag wil ik mijn goede vriend en fotograaf bedanken voor de honderden foto's die hij gemaakt heeft.
Ze zullen binnenkort op de website te zien zijn en voor lezingen gebruikt worden. Naast de schitterende foto's die hij genomen heeft was het erg fijn om met hem hier in Nepal in de vele dorpen en met de lokale mensen te werken. Een extra paar ogen en oren komen hier goed van pas. Zijn verblijf betaalde hij zelf en hij schonk een naaimachine, kinderkleding en een mooi geldbedrag voor Project Nepal. Hij wil graag anoniem blijven en uit respect zal ik zijn naam dus niet noemen.
Maar via deze weg wil ik hem zeggen: BEDANKT VOOR JE HULP EN JE SCHITTERENDE FOTO'S
 
Met vriendelijke groeten,
Angelique van Hoof