Nieuwsbrief 04-02-2012

04-02-2012

Namasté,

In januari 2012 ben ik opnieuw naar Chitwan geweest om alle mensen die wij steunen te bezoeken.
Tijdens mijn rondreizen voor FOX Vakanties kan ik natuurlijk ook mensen spreken en bezoeken in en rond Sauraha maar de meeste projecten bevinden zich ver buiten Sauraha en in afgelegen gebieden die moeilijk bereikbaar zijn.

2011 was zéér indrukwekkend en productief. Samen met Tulsi, dokter Raj, Suk, Radha, Fuleswor en Shiva hebben we ongelofelijk veel mensen kunnen helpen en steunen.

Neushoornstroperij Chitwan
Dankzij de inzet van vele mensen van diverse natuurorganisaties vóór het behoud van de zeldzame éénhoornige neushoorn in Nepal zijn er in 2011 GEEN neushoorns gedood! Dit is een unicum want in 2005 zijn er bijvoorbeeld nog 120 neushoorns gedood door lokale stropers voor verkoop aan de Chinezen. In 2005 waren er nog maar 400 neushoorns in Chitwan. Na een telling in mei 2011 staat het aantal op 536 (= 34% meer!!). Hiervoor gaat ook de eer naar Dev Raj Poudel, teamlid/leerkracht van "Save The Greater One Horned Rhino Project” & “ Stichting Project Nepal”. Sinds 2007 geeft hij samen met zijn studenten voorlichting in kleine dorpjes in het Chitwan District. En hij doet dat met muziek en dans, omdat 80% van de mensen in dit gebied analfabeet is.

Sucumbasi

Letterlijk vertaald zijn dit de “landlozen”, de mensen die nooit geregistreerd zijn. Wanneer je in Nepal geen land hebt krijg je direct het stempel "Sucumbasi". Je kunt dan ook nooit een lening krijgen of een huis bouwen, want je hebt geen land. Deze mensen, en ook hun kinderen, blijven eindeloos in deze situatie. In feite bestaan ze niet!
Voor deze mensen stelt de regering het slechtste stukje land beschikbaar, op vuilnisbelten en langs de rivier. Maar ze hebben geen huis en staan niet geregistreerd… dus dan krijg je ook geen elektra. Ze hebben geen toiletten, geen waterpomp, geen scholing...

Voor deze mensen hebben we ons ingezet. We hebben in 10-15 dorpen baby- en kinderkleding uitgedeeld. We hebben in elk dorp waterputten geslagen, toiletten gebouwd en er worden nog nieuwe hutjes gebouwd voor diverse mensen. Omdat ze op de slechtste stukjes land leven worden hun rieten hutjes vaak vertrapt door wilde olifanten. Dit omdat de dorpen niet beschermd zijn door hekken of muren. Ik heb met eigen ogen kunnen aanschouwen in wat voor armoede deze mensen leven. Het was méér dan erbarmelijk. Sommigen leefden met hun kinderen slechts onder een afdak van riet, verder niets!

Hulpaktie per helikopter

Tijdens ons bezoek zouden we de Chepang stammen gaan bezoeken, die in de noordelijke heuvels op 1500-2000 meter hoogte leven. Het plan was om twee dagen te gaan. Dit betekent één dag klimmen héén en één dag terug, want er zijn alleen bergpaden. En dat met 100 kilo baby- en kinderkleding. We zouden dragers inhuren om alles naar boven te krijgen.

Maar het toeval wilde dat er een festival was en er helikopter-vluchten gedaan konden worden rond Bharatpur, bedoeld voor de rijke toeristen om het toerisme in Chitwan te bevorderen. De heli stond vaker aan de grond dan dat die vloog… dus ik stelde voor gebruik te maken van de helikopter. Tusli, Raj, Radha en de rest van het team keken me vragend aan en de beslissing was snel genomen. Na calculatie van de kosten bleek dat we ook nog goedkoper uit waren om op en neer te vliegen met de heli, de spullen te droppen en een kort bezoek te houden bij de Chepang. En het was tijdsbesparend: nu waren we maar 3 uur kwijt!

We zijn bij het festivalterrein tussen Bharatpur en Sauraha ingestapt met 100 kilo kleding… geloof me: dat is veel! We stegen op en vlogen over de jungle, over de rivieren, door de bergen, hoger en hoger.
Bij het zien van al die steile bergpaadjes was ik erg blij dat ik niet hoefde te klimmen!  Het was een schitterende vlucht. We landden op een piepklein grasveldje boven op een bergtop. Het hele dorp was uitgelopen om die rare grote stalen vlieg te zien, waar ook nog een mensen uit kwamen!

Het was een zéér spectaculaire hulpactie. Dokter Raj heeft tijdens dit vluchtige bezoek ook nog enkele kinderen onderzocht met longproblemen. Medicijnen zouden gebracht worden…

Derde naaicursus

Ons eerste naaicursus voor vrouwen in Doraghi was een groot succes. We kregen veel verzoeken van andere dorpen om daar ook zo'n succesvol project op te zetten. Inmiddels hebben we het tweede naaiprogramma gestart in Debouli Village, en het derde is op 5 januari gestart in Jagathpur. In beide dorpen hebben we vrouwen uitgezocht die óf weduwe zijn óf behoren tot de Sucumbasi.

In Jagathpur krijgen 12 vrouwen zes maanden les van een kleermaker en zijn vrouw. Die krijgen hiervoor 8.000 roepie (80 euro!) per maand betaald. Het is de bedoeling dat de leerlingen na 6 maanden iemand anders wegwijs maken met een lapje stof. Zo kunnen diegenen die gratis les kregen een stukje bijdragen aan het welzijn van andere vrouwen.

De derde naaicursus en drie naaimachines werden bekostigd door een collega van FOX. Familie Van Dijk die dit naai-opleiding bezocht doneerde één naaimachine en 4 krukjes voor de dames. Wij hebben tijdens ons bezoek nog een grote tafel gegeven om de stoffen op te leggen en te knippen.
De vrouwen waren zo enthousiast en zo gelukkig dat ze deze kans kregen.

Schooltje met 26 leerlingen
In Meghauli bezocht ik in 2011 een piepklein schooltje van riet, met grote tochtgaten, kinderen die op beton zaten, geen speelgoed... helemaal niets was er aanwezig, alleen 26 kindjes en één gemotiveerde lerares. Ik plaatste een oproep en de Nederlandse donateurs gaven genoeg geld om dit schooltje totaal op te knappen.

Ik was blij verrast te zien hoe prachtig de school nu is. Helemaal van steen, zonder tochtgaten, met vloerbedekking en een beetje speelgoed. Ik had zelf wat speelgoed bij het Kruidvat en de Hema gekocht en dat werd gretig door de kindjes in beslag genomen… De kussens die de kinderen krijgen zullen door ons eigen naai-opleiding geleverd worden. Tulsi heeft stof gekocht en wij kunnen het zelf maken in de vorm die we leuk vinden. Dit is ook weer besparend.

Onze hulppost in Sauraha
Op 3 januari is het laatste bedrag overgemaakt naar dokter Raj. Het hele bedrag van 20.000 euro is nu betaald... we hebben onze belofte kunnen nakomen om dokter Raj te helpen bij het bouwen van een eigen hulppost.

Hij werkt samen met zijn vrouw Bimla, die verpleegkundige is, 7 dagen per week in de hulppost. ij is de enige dokter in de wijde omtrek. Hij werkt 18 uur per dag, en 7 dagen per week! De omstandigheden waaronder hij momenteel werkt zijn niet best.

De nieuwe hulppost zal in mei van dit jaar klaar zijn. Dankzij grote donaties van dokter Paul, zijn vrouw Agnes en vele donateurs uit België en Nederland is binnen 5 maanden  maar liefst 20.000 euro bijeen gebracht! Telkens als ik hem zie, is dokter Raj erg emotioneel. Hij kan niet begrijpen hoe het mogelijk is dat in zo'n korte tijd zovéél geld bij elkaar gebracht wordt. Tsja… Stichting Project Nepal komt alle beloftes na - we werken snel en efficiënt.

Varkens en geiten
In vele dorpen in Chitwan hebben we varkens en geiten gegeven aan weduwen.
Mensen in Nepal eten steeds meer vlees: varkens, kippen, geiten en waterbuffels. Varkensvlees is betrekkelijk goedkoop en een varken groeit snel. Binnen één jaar kan een varken vet gemest worden en het brengt dan tussen de 120-150 euro op! Van dit geld kan een weduwe een nieuw varkentje kopen en bijna één jaar leven.
Een geit groeit niet zo hard, maar er kan mee gefokt worden, en ze kunnen de melk en kaas verkopen.
Beide zijn winstgevend en de weduwen zijn erg blij met hun aanwinst.

Het weduwen-project loopt erg goed.

Medische zorg
Het afgelopen jaar is veel geld uit gegeven aan medische zorg. Raj krijgt regelmatig geld van ons om mensen te behandelen. Tulsi en Shiva zorgen voor mensen die in het ziekenhuis geholpen moeten worden. Vaak krijgen ze een telefoontje van mensen dat er ergens hulp nodig is en zij gaan dan op huisbezoek.
Altijd wordt een arts bezocht, soms in Bharatpur of Meghauli of Narayanghat.
Als het buiten Raj’s district valt, dan worden andere artsen ingeschakeld.
Enkele voorbeelden van medische hulp die geboden is.

  • Een jongetje van 5 jaar is geopereerd aan staar.
  • Een dame met een gebroken enkel is geholpen.
  • Een jongetje van 8 jaar met nierstenen wordt deze week geopereerd.
  • Een man met dwarslaesie kreeg een rolstoel.
  • Mensen die aangevallen werden door olifanten, neushoorns, krokodillen en tijgers kregen medische hulp. Afgelopen jaar waren dit zo’n 50 mensen. Per patiënt wordt tussen de 2.000 en 10.000 roepie (20-100 euro) gegeven, afhankelijk van de verwonding.
  • Kinderen werden geholpen met dysenterie, ringworm, schurft, kleine verwondingen, inentingen, etc.

Rolstoel voor oude man

Tijdens mijn bezoek aan een Sucumbasi dorp werden we geconfronteerd met een man die gevallen was. Hij is tot aan zijn borst verlamd, en ligt al maanden op de grond met een deken over zich heen voor de warmte. Hij heeft een stoma die zijn vrouw elke avond uitspoelt.

Een bijzonder triest verhaal. De vrouw vertelde dat hij misschien geholpen zou zijn met een rolstoel, maar er waren al 3 organisaties geweest die hulp beloofden, maar nooit iets deden. We hebben diezelfde dag nog een rolstoel voor hem gekocht in Narayanghat.

Het hele dorp liep uit om te kijken. De vrouw was zo blij. Maar we hebben haar eerst "rolstoel-rijles" gegeven. Na ons bezoek kregen we kushandjes van de kinderen en schouderklopjes van de mannen in het dorp. Van de vrouw kreeg ik een lange dikke knuffel. Zij was geholpen met slechts 60 euro. De man zou nu elke dag af en toe in de rolstoel kunnen zitten... telkens een uurtje en dan weer liggen. De mannen in het dorp zouden helpen. Prachtig de hulp die geboden wordt. Wij komen direct in actie.

Veel medische hulp die de komende tijd geboden gaat worden komt van het geld van de fietsmarathon uit Vianen.

Kangresh en zijn familie

Tijdens mijn bezoek aan Chitwan ben ik dagelijks bij Kangresh geweest. Hij is echt mijn hartendiefje. Hij heeft een zware neurologische aandoening en krijgt zéér zware spiercontracties en spastische bewegingen. Door deze aandoening kan hij geen normaal bestaan leiden. Hij krijgt sinds 2010 medische hulp, medicijnen, kleding en regelmatig eten.

Zijn ouders zijn landloos en wonen in het hutje wat gegeven is door een broer. Zijn ouders zijn al oud en kunnen de zorg voor Kangresh nauwelijks aan.

Kangresh is nu ongeveer 18 jaar, maar erg klein van stuk. Hij heeft een speciaal bed gekregen van ons en krijgt verder alle hulp die we maar kunnen geven. Helaas heeft hij grote tumoren op zijn rug en kleinere op zijn voeten. Dokter Raj doet al het mogelijke om hem van medische zorg te voorzien, maar we hebben geen idee hoe oud hij zal worden. Telkens wanneer ik afscheid van hem moet nemen besef ik dat het de laatste keer kan zijn.

Mijn pleegdochter Sanghitta
In De Reiskrant, de bijlage van De Telegraaf van 24 december 2011, staan enkele leuke verhalen over India, reisverslagen en op pagina 10 een klein artikel met een mooie foto van een Nederlands echtpaar dat met FOX Vakanties reisde in november 2010. Zij vertellen in dit artikel over hun vrijwilligerswerk op een arme school in Nepal. Dit is de Puja School waar ik in 2002, 4 maanden vrijwilligerswerk deed en mijn pleegkinderen leerde kennen. Op de foto staat mijn pleegdochter Sanghitta tussen haar kleuterklas en ook de vrijwilligster zit tussen de kinderen. Erg leuk om per toeval dit bericht te vinden tijdens mijn verblijf in Nepal.

30 Schooluniformen
In het dorpje Debouli hebben we 30 schooluniformen uitgedeeld aan 30 leerlingen uit zéér arme families. We werden op school opgewacht door honderden kinderen en we kregen veel bloemen en bloemenkransen.
Compleet met officiële toespraak en veel gejuich van de leerlingen.

Vrouwelijke mahoets in Nepal

In De Telegraaf van 5 januari 2012 stond een artikel over de eerste vrouwelijke mahoet in Nepal. Een mahoet is een olifantenbestuurder/menner. Dat wilde ik graag met eigen ogen zien en Tulsi heeft me meegenomen naar het dorpje waar deze vrouwelijke mahoet leeft.

De Telegraaf zou beter onderzoek moeten verrichten voor het plaatsen van een artikel, want in Nepal zijn sinds enkele maanden vijf vrouwelijke mahoets! Twee in Chitwan National Park, twee in Bardi National Park en één in een ander National Park. Mahoet Meena heeft haar man verloren en wilde graag iets doen voor de kost. Ze wilde het liefst mahoet worden en krijgt nu een opleiding.
Haar kinderen gaan op kosten van onze stichting naar school.

Tulsi kende haar en besloot direct hulp te bieden. Wanneer haar training klaar is zal ze in staat zijn om zelf voor de kinderen te zorgen. Maar voor de komende twee jaar zal Stichting Project Nepal dit doen. Zo geven we moeders een kans op de arbeidsmarkt.

Diep geraakt
Tijdens mijn bezoek aan één van de vele Sucumbasi dorpen zijn we bij een héél oud mannetje geweest dat al jaren leeft in een soort bushokje. Open, geen beschutting, stro op de grond om op te slapen, in de hoek een vuurtje met een ketel, geen dekens, geen kleding, geen eten. Deze man krijgt regelmatig koekjes van dorpelingen.

Sinds enkele weken zorgt Tulsi dat hij eten krijgt. Ik heb hem een dikke trui, hemd, t-shirt, een mooie stalen mok, schoenen en dekens gegeven. De man wist niet wat hem overkwam, hij was in shock. Hij bleef met de spullen in de hand gehurkt voor zich uit staren. Twee dagen later heeft Tulsi hem dik plastic gebracht en heeft hij samen met Shiva de ruimte dicht gemaakt zodat hij iets beschutting had. In de wintermaanden (december, januari, februari) is het vreselijk koud in Chitwan - het kwik loopt dan 's nachts terug tot 2 graden.

Ik denk dat ik dit beeld nooit meer kwijt raak. Triest dat mensen zó in de armoede moeten leven. Deze man is nooit getrouwd geweest omdat hij zo arm was dat hij geen bruid kon betalen. Niet getrouwd... dus geen kinderen... dus geen verzorging op je oude dag.

Dankwoord
Stichting Project Nepal werkt alleen met vrijwilligers, zowel in Nederland als in Nepal. Zowel Barry, die één week kwam helpen en fotograferen, als ik zijn op eigen kosten naar Nepal gereisd. Ik sta ervoor garant dat elke euro nuttig besteed wordt en dat alle donaties direct naar de mensen gaan die het werkelijk nodig hebben. Dankzij de vele donaties afgelopen jaar hebben we met zijn allen opnieuw veel Nepalezen een beter bestaan kunnen geven.

Ik hoop dat u een goede indruk krijgt van de verhalen en de foto's.
Hopelijk kunnen we het komende jaar nog meer mensen helpen.
Nogmaals hartelijk dank voor alle donaties in welke vorm dan ook.

Verivetaula (“tot ziens”)

Angelique van Hoof